25-12-2002 (Trip naar la Havanna)


Om 6:45 word ik wakker.
Om half 8 gaan Jochem en ik door naar het ontbijt. Hans en Marian zijn er al, ze waren eerder doorgegaan. Tijdens het ontbijt slaan we nog wat eten in voor de reis naar la Havanna.
Als we rond 7:50 naar de ingang van het hotel gaan, blijken er 5 bussen naar la Havanna te gaan, elk met een andere route/tijd. Na wat zoeken hebben we de goede bus gevonden, en vertrekken we rond 8:10.
De reis is mooi, we komen langs een typisch Cubaans plaatsje, huizen zijn half ingestort en niet onderhouden.
2 uur later komen we aan in la Havanna. De bus stopt voor een sigarenfabriek, die speciaal voor ons vandaag open is (het is 1e kerstdag). Sigaren blijken hier zeer duur te zijn. 5 Dollar voor de goedkoopste! We besluiten 3 sigaren te kopen. Hans steekt direct zijn sigaar op. Onze busreis zou nog verder gaan, maar wij besluiten vanuit hier onze eigen weg te gaan.
Hans denkt te weten waar we zijn, en gaat ons voor. We komen bij een straat waar de 'watervrachtwagens' van la Havanna bijgetankt worden, sommige delen van la Havanna hebben namelijk nog geen stromend water.
Een chaufeur van zo'n vrachtwagen geeft Hans nog een extra sigaar. Wanneer wij hem hier een dollar voor willen geven, weigert hij deze te ontvangen. Zijn trots is sterker dan zijn maag. Hans komt er achter dat zijn sigaar uitgegaan is, hij had vaker een trekje moeten nemen...
We vervolgen onze reis, maar door alle straten weten we niet meer waar we zijn. Na een paar straten spreekt een sympathieke man ons aan, of hij ons mischien kan helpen. We leggen uit dat we niet weten waar we zijn, en dat we naar laan 23, straat 4 moeten (la Havanna heeft het amerikaanse systeem van straatnamen). Hij verteld ons dat hij ons er wel naar toe wil leiden. We lopen zo'n 40 minuten. We zijn dan vlak bij het park, wanneer de politie de man arresteerd. Inwoners mogen niet met toeristen praten. De man legt uit dat hij ons helpt, maar het mag niet baten, hij word afgevoerd...
Nadat we bijgekomen zijn, besluiten we verder te lopen, een agent wijst ons verder de weg (we waren er bijna). We lopen nu op de 23e laan, straat G (ongeveer). Een paar minuten later willen we wat eten in een parkje, het blijkt echter dat er in bijna alle bankjes geen hout meer zit.
Nadat we gegeten hebben lopen we verder, het is nu nog 2 blokken. Aan de kant van de weg zien we een groepje mensen praten en 'ron' drinken.
Enkele minuten later bellen we aan bij het huis waar we moeten zijn. In dit huis bevind zich een soort vvv. De persoon die ons informatie kan verschaffen is er echter niet, 2 uur later zou hij aanwezig zijn. We besluiten verder te gaan naar ons 'hotel', deze zit op straat G. We moeten dus een eindje terug lopen.
Even later bellen we aan bij het huis van Dahlia, een oude vrouw die kamers verhuurd. Ze verteld ons dat ze maar 1 2-persoons kamer heeft, maar ze heeft een vriendin die wel 2 2-persoons kamers heeft. We praten wat met haar en haar schoondochter, en even later loopt ze met ons mee naar haar vriendin. In deze kamers laten we onze tassen achter, en vertrekken te voet naar het centrum, ondertussen steken we een sigaartje op.
We lopen via een wijk, die door de russen is 'opgeknapt', lelijke gebouwen overal om ons heen. We lopen langs het water, nog steeds veel lelijke russische gebouwen om ons heen, de boulevard is echter ook niet veel beter, op sommige plekken zitten er gaten van 2 meter in de weg.
Iets later komen we weer in het deel wat niet door de russen is opgeknapt. Hier gaan we op een terasje zitten, en komen we in gesprek met een inwoner. We hebben het wat over voetbal, en wat andere niet interesante dingen. Hij verteld ons dat er een leuke nachtclub is, waar er tot 4 uur s'nachts levende muziek is.
Als we weer verder lopen, lijkt het wel of we in een achterwijk komen, alles is hier slecht onderhouden, de straten, de gebouwen, alles. De mensen zijn hier echter wel zeer vriendelijk, en bijna iedereen vraagt wel waar we vandaan komen. Soms krijgen we als tegenwoord, nadat we gezegd hebben dat we uit Hollanda komen, 'aahh coffeeshop'...
Iets later komen we weer in een wat normaler deel uit. Heel de buurt is echter uitgelpen. Een man blijkt te zijn overvallen. Met zo'n 50 man rent iedereen de politie achteraan, welke nog extra ondersteuning aanvraagt. Na een tijdje zoeken 3 politieauto's, enkele politiemensen, en een hele buurt naar de overvaller. Dit zaL je in Nederland nooit mee maken...
We vervolgen onze reis, even later komen we op een markt uit, hier zijn 3 mensen kokosnoten aan het pellen. We drinken zelf ook wat sap...
Iets verder is een bandje muziek aan het spelen, buiten het restaurant dansen 2 mensen. Zo snel als ze met hun hoed rondgaan, is de menigte rond hen direct weg. We lopen verder over een markt, plaza de armas, hier worden allerlei boeken verkocht, veelal over Che en andere revolutie helden. We gaan een straat verder in een parkje zitten, Marian en ik zijn kapot van het lopen. We rusten daarom even uit.
Jochem beslist dat we naar een cafe van Hemmingway gaan.
Het is een redelijk eindje lopen, maar hoe dichter we komen hoe gezelliger de cafe's worden. Het cafe van Hemmingway ziet er echter niet zo gezellig uit, en we beslissen verder te lopen in een winkelstraat.
Hier zien we een man die zijn gezicht volledig gepierst heeft. Wat een lelijk gezicht. Hij vraagt 1 dollar voor een foto, mij te duur voor een foto van een malloot.
We gaan in een cafe zitten met levende muziek, drinken een biertje en gaan weer verder.
In de straat zien we een staatswinkel, we gaan hier even een kijkje nemen. De artikelen zijn gigantisch duur, 1700 dollar voor een kraan bijvoorbeeld.
We gaan in een ander cafe zitten, ook met levende muziek. Even later vertrekken we weer.
Als we op het einde van de straat zijn, gaan we terug naar een restaurantje dat we op het begin van de straat zagen, met een menu voor 5 dollar. Het is een erg gezellig cafe te zijn, weer met levende muziek. We blijken naast een nederlandse vrouw te zitten, die geboren is in Cuba. Ze verteld in het spaans (ze kan geen nederlands) dat ze in Amsterdam zuid woont. Als we haar vertellen over de man die s'middags is gearresteerd omdat hij met ons praatte, wijst ze op haar huid. Ze verteld dat het discriminatie is, iets wat volgens haar in Hollanda niet voorkomt. We twijfelen, we weten ook niet meer of onze gids van de middag nu een kleurtje had of niet. Als we terug kijken op de camara, blijkt de man inderdaad een kleurtje te hebben. Mischien heeft de vrouw toch gelijk.
De avond vorderd, en de band speelt lekkere muziek, Hans en Marian gaan dansen met de vrouw en haar vrienden. Even later komt een man met de hoed rond, ook verkoopt hij cd's van de band. Ik besluit een cd te kopen, deze kost 8 dollar (nadat ik 2 dollar afgeboden heb).
Rond half 10 nemen we afscheid van de vrouw, en vertrekken we naar het centrum. Marian en ik hebben het wel gezien, maar Hans heeft gehoord dat het nachtleven in la Havanna tot 2 uur loopt, we lopen daarom het centrum verder in. Hier kunnen we echter geen leuke tenten meer ontdekken, en we besluiten terug naar het 'hotel' te gaan.
Op onze terugweg zien we een open gebouw, waar een man in zit. Als we een kijkje nemen, verteld de man dat het een voormalige apotheek is. Hij wil ons rondleiden, en dat laten we ons geen 2x vragen. Het is erg donker, we zien daarom niet veel. Als ik een foto van een onderdeel maak, kunnen we echter beter zien hoe het in elkaar zit. De man verteld ons dat er een hotel in komt, maar dat ze het nu eerst aan het opknappen zijn. 40 jaar communisme heeft dit pand nog niet gesloopt, slechts aangetast...
Naast de ingang hangt een schilderij van de man met de baard (Fidel). De man lacht trots als ik een foto van het schilderij maak.
Bij het Capitool (verkleinde versie van Washington) nemen we een taxi naar ons hotel. Hier val ik vermoeid in slaap...


terug


Tijdens de rit naar la Havanna komen we door een dorp Matanzas

Houten huis


Straatbeeld in Cuba, door slecht onderhoud begeven veel gebouwen het.

Mooie natuur op de heenreis


Socialisme of de dood! (yeah right)

Aangekomen in la Havanna raken we (uiteraard) direct de weg kwijt. De jongen in rood t-shirt loopt met ons mee

Meer kapotte gebouwen

We lopen zo'n 40 minuten met deze jongen

Na deze foto word de jongen opgepakt door de politie, burgers mogen niet met toeristen praten.

Nadat we van de schok bekomen zijn lopen we verder

Veel amerikanen in la Havanna

En russen (links en rechts)

Een bus, veelal afgeladen vol met burgers, dit is de goedkoopste manier van reizen

Een oud gebouw dat opgeknapt word

Even praten met de opzichter


Viva Fidel !

Russische inbreng in la Havanna

Russische boulevard

Straatbeeld in la Havanna

Park dat het communisme overleeft heeft



Dansen op straat, de cubanen blijven vrolijk en vriendelijk

Gerestaureerde deel van de stad

De staatswinkel, het maakt niet uit dat niemand het koopt, we zijn tenslotet allemaal hetzelfde...

Zo zou ik wel van mijn snoepverslaving afkomen...

Dansen met de bevolking in een restaurant, van de band heb ik trouwens een cd gekocht

Een man laat ons graag een oude apotheek zien.

Vroeger was er veel rijkdom



Ik heb van veel mensen mails gehad over hoe het hotel nu eigenlijk heet.
Het heet "Hotel Arenas Doradas"
Klik hier voor een site waar het hotel door bezoekers besproken wordt